...
beni şems seçen şems’e…
güneş toprağı ısıtıyor
toprak güneşi öğrenecek
Demeter’in telaşlı baharını
gözlerin apaçık duyuyor.
toprak kavlanacak, ateşe sarılmak
gibi sevdikçe her yandan havayı.
Suya eğilip bakmayacaksın ve toprak
güneşi öğrenecek, çayırın
belleğine alev oldukça sen,
gelinciğin vücuduna anı.
Zamanı gelmedi, hiç
gelmeyecek avuçlarımı suyla doldurmanın.
Toprak yanasıya
bembeyaz tüteceksin yüzükoyun,
telaşlı bir abdala yol açtı gibi
kıpırdayacak her yandan boğuk hava.
Bembeyaz, avuçlarım bin kat kuru,
ateşi tutmak gibi yüzükoyun,
öğrenecek avuçlarım yarıldıkça uçurumu.
güneş toprağı koparıyor
toprak güneşi unutacak
gözlerimin biri kuru biri ıslak
gözlerinin hepsi kapanıyor.
.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder